دیوونه دوست داشتنی

 بچه که بودم فقط بلد بودم تا 10 بشمارم نهایت هر چیزی همین 10 تا بود از

 بابام بستنی که می خواستم 10 تا می خواستم مامانم رو 10 تا دوست داشتم 

 خلاصه ته دنیا همین 10 تا بود و این 10 تا خیلی قشنگ بود .و حالا نمی دونم

 ته دنیا چه قدره ؟ نهایت دوست داشتن چند تاست ؟ انگار خیلی هم

 حریص ترشدم ...10 تا بستنی هم کفافمو نمی ده ...اما می خوام بگم دوستت

 دارم .. میدونی چقدر؟ به اندازه همون 10 تای بچگی

دلم ميخواد اونقدر اسمتو فرياد بزنم که ديگه صدايی برام نمونه...

جز صدای قلبم که برای عشقی بی پايان ميتپه...

نميدونم چه طوری بيان کنم که از راه دور تمام احساسم رو ببينی...

يخم ...سردم ... زمستونم...تويی اوج گرمای ارزوهايم...

تک گل آرزوی من هميشه در قلبم جا داری...      

                      وقتی که دیگر نبود ، من به بودنش نیازمند شدم

                     وقتی که دیگر رفت ، من به انتظار آمدنش نشستم

                     وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد،

                     من او را دوست داشتم

                     وقتی که او تمام کرد ، من شروع کردم ...

                    وقتی او تمام شد ، من آغاز شدم ...

                    و چه سخت است تنها متولد شدن ،

                    مثل تنها زندگی کردن است ...

                    مثل تنها مردن !!!...

 خوابیدی رو بال موجا ، کاش می شد بودم کنارت

           تو به دریا دل سپردی ، من تو ساحل چشم به راهت

 دنبالت دارم می گردم ، اما نیست از تو نشونی

روزگار ما رو جدا کرد ، یه غروب توی جوونی

 بعد مرگشون زندگی شده مثل مرداب

رویا های خوش و فقط می دیدیم توی خواب

 بودنشون شده واسمون عین سراب

چیزی نمونده ازشون بجز عکس توی قاب

 با رفتنشون فقط اسمشونو جا گذاشتن

دلم می سوزه وقت خداحافظی نداشتن

 شادی و تفریح دیگه رختٍ شونو بستن

بجاش غصه و غم توی دلامون نشستن

 پنجشنبه ها همه میریم سر خاکشون

چشم گریون ، دل پریشون

 یاد دست نوشته،  یاد خطشون

 یاد ردپا ، جا پای کفششون

 دل من هوا تو کرده ، کاش می شد تو رو ببینم

کاش می شد تو خواب دوباره دست سردتو بگیرم

 درو دیوار ، پر شده از عکستون

تو گوشم می پیچه صدای خندتون

 وقتی می خوابم آرزومه ببینمتون

بی معرفتا خجالت می کشید، ببوسمتون

 سر جاتون یه شاخه گلی هنوز هست

بوش به مشامم که میرسه میشم مست

 داد میزنم بلند صدامو بشنوید

دلم تنگ شده چرا جوابو نمی دید

 بغض بهم امون خوندن نمی ده

یه روز میام پیشتتون ، اون روز نزدیکه

 پس خداحافظ تا لحظه ی دیدار

خدا کنه خواب باشم پس کی میشم بیدار؟

 تو که رفتی به سلامت ، وعده ی ما به قیامت

حسرت یه لحظه دیدن ، واسه من شده یه عادت

 تقدیم به نجمه ی عزیزم که چهل روزه مارو تنها گذاشته

        

                    اینجا هوا صاف است

                  بوسه بر ماه میزنم

               هرگاه ابرهای سوء ظن از آسمانت رفتند

                   به ماه بنگر

                   چرا که مانند هر شب ...

                   بوسه ای عاشقانه در انتظار توست !!!

 نمی گم خطا نکردم ، من که ادعا نکردم

 همه گفتن بی وفایی ، ولی اعتنا نکردم

 راهی سفر شدی تو ، من دلم می خواست بمونی

 واسه موندن تو اما ، به خدا دعا نکردم

 توی کوچه ی رفاقت ، یه سلام جواب ندادم

 تو دلم تویی اونو با ، کسی آشنا نکردم

 می دونم دوسم نداری ، حتی قد یه قناری

 ولی عاشقم هنوزم ، بدون اشتباه نکردم

 زیر دین ناز چشمات ، عمری دارم می سوزم

 تا خاکستری نشه دل ، دینمو ادا نکردم

 نامه های عاشقونه ، با نشونه بی نشونه

 اما از کسای دیگست ، پس اونا رو وا نکردم

 نمی گم خطا نکردم ، من که ادعا نکردم

 همه گفتن بی وفایی ، ولی اعتنا نکردم

چگونه باور کنم؟
نگاهت؛بيانگر راز دلت نبود!
کاش اين چنين بود........
نميدانم
رفتنت را؛به پای کدامين گناه خود بگذارم؟
عشقم؟صداقتم؟شايد هم صميميتم؟
بگو تا بدانم
من که تو را؛بارها و بارها از آن خود دانستم
حال چگونه باور کنم؟
که مرا؛برای هميشه تا ابد و تا قيامت.......
ترک کرده ای؟....
چگونه باور کنم؟........
بی وفا.........

بودنت را دوست دارم

هستی و این من سراپا گوش

صدایت را چو ثالث شعر هم دوست می دارم

دیدنت انگار

چون حس زیبای عبور از غرفه ی با پرده های تار

که جان می بخشد و نیرو به من هم دوست تر دارم

بیا بنشین و بین

کز آتش عشقم باز برخیزم

بسان رهنوردانی که در افسانه ها گویند

بسویت آیم ودر تابش خورشید عشقت

شبیهی چون همین ناهید

آن بد بیوه گرگ قحبه ی بی غم

دلی با ساغر تو می زنم

نی با مک نیس یا نیما

...

بیا ره توشه برداریم

..

به سوی قلب من

نه غرفه ی کور یا تاریک و بی همدم

که مجموعی زتو با جان من در هم

               عشق با روح شقايق زيباست

                                                   عشق با حسرت عاشق زيباست

              عشق با نبض دقايق زيباست

                                                 عشق با حسرت ديدار تو بودن زيباست

برای تو می نویسم فقط برای تو

برای تو ای امتداد نور٬ ای آغاز شکفتن و پایان پژمردگی

برای تو ای سالار کاروان عشق

برای تو که پایان شکیبایی هستی می نویسم برای تو

این قلم بی جان را به حرکت در می آورم برای تو که دوستت دارم

چرا که تو سزاوار وصفی و در وصف نمی آیی و من در وصف تو با کلمات

حیرانم چرا که تو تنها مونس من هستی

فرشته ی مهربان زندگیم باور کن

بدون تو چراغ زندگیم به خاموشی می گراید

دوستت دارم بی نهایت ٬ باصداقت ٬ تا قیامت

امروز تولد بهاره هست ....

                        ای کاش میتونستم بهتر از این

                                                  و نه از اینجا تولدت رو بهت تبریک بگم

هیچوقت و هرگز یادتو از ذهن و قلبم بیرون نمی ره و  برای من هر روز روزِ

تولد توست در من ! چون تو برای من مثل خورشید، حیات بخش ، گرم و امید

بخش زندگی و هر لحظه صدای تو  و نگاه تو به من زندگانی مجدد می بخشد

 و هر بار تو و عشق تو بیش از پیش در من و در قلب من متولد می گردد

با همه عشق و از صمیم قلبم تو را دوست دارم و آرزویم آرزوهایت هستند

امیدوارم که هر جا هستی خوش و سالم و شاد باشی

روز تولدت روزی بوده که خدا با آنهمه عظمت و مهربانی در فکر من بوده و

 عشق را به من هدیه داده!

خدایا تو را سپاس می گویم و از تو فقط او را میخواهم

بادبادکِ وجودم را بی اعتنا بر فرازِ آسمانی نیلگون رها کردم

ریسمانِ نازکِ دلم به تنهایی پاره شد

و بادبادک بر بامِ تو فرود آمد

تو آن را برداشتی

و با ریسمانِ بی انتهای عشق

بر اوجِ هفت آسمان پرواز دادی

و حالا

من هر کجا که باشم

هرقدر دور

باز هم

ریسمانِ بادبادکِ تمامیِ وجودم

همیشه

 به دستِ توست

...

..

.

!

من گمان می کردم دوستی همچو سرو سبز

چهار فصلش همه آراستگی است

   من چه می دانستم دل هر کس دل نیست

من چه می دانستم هیبت باد زمستانی هم است

من چه می دانستم گل ها می پژمرند از بی آبی 

      من چه می دانستم قلبها از آهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند

آري آغاز دوست داشتن است گرچه پايان راه ناپيداست

من به پايان دگر نينديشم كه همين دوست داشتن زيباست

عشق تمام تلاشیست که ما برای با هم بودن می کنیم

چه موفق شویم،چه شکست بخوریم عاشق بوده ایم

و این عاشق بودن را هیچ کس از ما نمی گیرد    

حتی اگر وصل را از تقدیرمان حذف کنند